NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Niesprzedane produkty!
Dziś ja gotuję.
Ile razy dzwoniła?
Czemu odebrałeś?
Dla świętego spokoju.
Zaproponowała pomoc, o ile...
Tu zrobiła złowieszczą pauzę.
...zgodzimy się przenieść w porządniejsze miejsce,
ja rzucę pracę w Zumie,
a ty robotę w spółdzielni
i znajdziemy sobie normalne posady.
Spisałem przymiotniki.
„Normalny” to mój ulubiony.
Powiedziałem jej, żeby zadzwoniła, gdy w końcu zrozumie...
Tu zrobiłem pauzę.
- Frank. - ...że nie chcemy jej pomocy.
- Frank! - To nasze życie.
Nie jej, twojego ojca, ani moich...
Frank!
Co?
Ludzie mówią mi, że wygrałam Ze światem złym
Spełniamy nasze sny
Urodzi nam się syn
Będzie taki jak my
Wolny jak ptak
Kochany tak
Niczego mu nie będzie brak
Choć pieniędzy nam brakuje
Liczy się tylko to, co czuję
Nasza miłość poprowadzi nas
Nawet rano, kiedy wstanę
Ze szczęścia płakać nie przestanę
Powiedz mi
Że wszystko
Będzie
Spokojnie, Eleanor.
Idziemy. Mamusia skończyła.
Już dobrze.
Przepraszam.
Tak?
W czym mogę pomóc?
Czy ja panią znam?
- Jest pani aktorką? - Nie.
Przynajmniej nic mi o tym nie wiadomo.
Nadawałaby się pani.
Naprawdę?
Mój klient szuka kogoś takiego jak pani.
Nieważne. Przepraszam.
Macie tu pomarańcze malinowe?
Tak, są za rogiem.
Szczerze mówiąc...
od zawsze marzyłam o aktorstwie, tylko...
Margot...
Weston.
Może... zadzwoni pani w poniedziałek?
Przedstawię panią klientowi.
To strzał w ciemno, ale...
kto wie?
Może akurat trafimy?
Cześć!
To pani córka?
Nie, jestem nianią.
- Uśpiłam ją. - Jestem z ciebie dumny.
Na to za wcześnie. To nie koniec.
Mogą mnie wyrzucić. Co, jeśli będę do niczego?
Nellie jeszcze nie śpi.
Wiesz, co sądzę o tym imieniu.
Gdy wrócisz, będzie reagować tylko na nie.
Połamania nóg.
Wrócę, nim wstaniesz rano.
Kocham cię.
Powiedz: „Kocham cię”.
„Kocham cię, mamusiu”.
Kocham cię, tatusiu.
Znowu wyjeżdżasz?
Nawet mnie nie spytałaś.
Żebyś prawił mi kazania?
Pięć miesięcy?
Co mam robić w tym czasie?
To szansa dla nas wszystkich!
Nie robisz tego dla mnie.
Mamo?
Jak wyglądam?
Cóż...
Kobieta powinna wiedzieć, w jakich kolorach jej dobrze,
a błękit...
do ciebie nie pasuje.
Dziękuję za szczerość.
Dziękuję za wysłuchanie.
Przykro mi, że przegrałaś.
To nie przegrana.
Wyglądasz jak królewna.
Nie umyłaś zębów.
Za chwilę musimy być na planie.
I co ty na to?
To naprawdę dobry program,
ale...
w prawdziwej szkole
zdobyłabyś wiedzę praktyczną, mogąc dodatkowo uprawiać sztukę.
- Dzięki za szczerość. - I za wysłuchanie.
Ale nie uprawiam sztuki, tylko ją tworzę.
Mam nadzieję, że rozważysz to, co ci powiedziałam.
Jesteś zła?
Dlaczego?
Bo nie wybrałaś Columbii, Barnard ani Bryn Mawr?
Ależ skąd.
Może okaże się, że miałaś rację.
Ten jeden raz.
No dobrze, jedź.
Przepraszam za brak auta.
Van jest w porządku. Dziękuję.
Co z grantem?
- A pracą w MOCA? - Dostał ją bratanek dyrektora.
Co ze stypendium?
A pracą w szkole?
Oprowadzałaś kiedyś studentów?
Mam snuć się po szkole jak duch?
W tym czasie pomyślisz, co dalej.
Wcześnie dzwonisz.
Zaczęłam wcześniej.
- Dostałaś to stypendium w Meksyku? - Nie.
Lepiej.
Poznałam kogoś.
- Chcę ci go przedstawić. - Facet?
Jak się nazywa?
Levi Gordon.
Jest cudowny. Po prostu super.
Tak się cieszę!
- Kiedy go poznam? - Nie wiem.
W niedzielę?
Po lewej.
I jak?
Co sądzisz?
Myślę...
- Nie przeciągaj. - To nie facet dla ciebie.
Dlaczego?
Ten chłopak kocha tylko siebie i swoją karierę.
Gdy akurat ci nie przerywa,
czeka na wygłoszenie swojej kolejnej kwestii,
jakby chciał się podzielić czymś naprawdę głębokim,
ale nic takiego nie nadchodzi.
Jest głupkowaty, butny
i, co najgorsze, powierzchowny.
Znajdź kogoś, kto słucha, co masz do powiedzenia,
a nie faceta, który pozbawia cię tlenu.
Dzięki za szczerość.
Dzięki za wysłuchanie.
Wiem, że chcesz dobrze, gdy mówisz takie rzeczy,
ale to naprawdę mnie rani.
Sądzę, że się mylisz.
Nie znasz go.
Miałam rację co do szkoły.
Teraz też się nie mylę.
To się skończy tragedią.
Skoro tak, to nie zostaniemy na deserze.
Byłam z tobą szczera.
Tak mi przykro, skarbie.
Chociaż ostrzegałam.
Boże!
Tu Nellie. Zostaw wiadomość.
Cześć, to ja.
Chcę ci kogoś przedstawić.
To chyba ten jedyny.
Ale chcę potwierdzenia.
Tym razem cię posłucham.
Nie mogę się doczekać.
Po Baker Street bez celu się kręcisz
Nogi cię bolą, na nic nie masz chęci
Kolejny szalony dzień
Napić się chcesz
By zapomnieć o wszystkim
W mieście tym czuję tylko chłód
Ni śladu duszy Choć ludzi w bród
Przyznajesz wreszcie, że
Myliłeś się
Szukając szczęścia tu
Myślałeś kiedyś, że będzie łatwo
Lecz na próżno
Na próżno starasz się
Jeszcze rok, a szczęście znajdziesz
Lecz teraz
Teraz masz tylko płacz
Boże.
Mieszkam tu od 41 lat,
a tutejsze bajgle to wciąż dla mnie zbrodnia.
To jakiś...
Wiem.
Chcesz mi pokazać kolejne wideo z kotem?
Patrz.
- Ładnie mu w garniaku. - To ten chłopak.
Mówiłam ci o nim.
- Chodzisz z dzieckiem? - To stary film.
Mówiłaś, że to pomocnik kucharza, a nie Glenn Gould.
Już nie gra, rzucił to.
Dla pracy w kuchni?
Ty też nie chciałeś spełniać oczekiwań rodziców.
Oby on lepiej na tym wyszedł.
- Ma wielki talent. - Widziałem.
Teraz pisze własne utwory.
Jest kompozytorem.
- Gdzieś już to słyszałem. - Wiem.
Ale on w niczym nie przypomina Leviego.
Słowo. To...
jego przeciwieństwo.
Naprawdę go lubisz.
Ma na imię Sam.
Tak!
Dlaczego?
Nie wiem. Jest...
bardzo cichy.
Nie nieśmiały,
po prostu mnie słucha.
To miła odmiana.
Chyba naprawdę chce, bym była...
zawsze sobą.
To też rzadkie.
Sama nie wiem. On...
Gdy się uśmiecha...
naprawdę to czuję.
Jak...
przetaczającą się falę
albo odgłosy zza okna, gdy jesteś na wakacjach.
Przy nim...
czuję się bezpiecznie.
Nie wie, że znalazłam to wideo, więc jeśli...
kiedy go poznasz, nie mów mu o tym.
Na pewno go poznam.
Serio?
Choć nie wiem, czy poczuję jakieś fale...
albo odgłosy wakacji.
Cicho, bo ci go nie przedstawię.
Pomyślę nad terminem.
Po co? Chodźmy do niego teraz.
- Cześć. - Mam kłopoty?
Nie.
Co? To mój tata.
- Frank. - Cholera! Twój tata?
Tak!
Chodź tutaj!
- Wejdź! - To Dante, kuzyn Sama.
Cześć.
Cześć wszystkim.
- Jak się masz? - Dobrze.
- To jest Russ. - Cześć.
A to Ernesto.
- Ciebie nie znam. - Manuel.
Zaczął w tym tygodniu.
Jemy śniadanie.
Zakładam, że to był...
Gdy ciśnienie spadnie poniżej określonego poziomu,
mechanizm dostarczy powietrza.
- I tyle. - Ekstra pomysł.
Nikt na to wcześniej nie wpadł?
Mogę?
Zbieram pieniądze na prototyp.
Jeśli znacie jakichś inwestorów...
Nie spóźnicie się?
Szlag, racja.
Nie znam żadnego wynalazcy.
Wymyśliłeś jeszcze coś?
Mam sporo pomysłów.
Zgłaszają się inwestorzy, ale inni wciąż mnie ubiegają.
Zarabia pan na tym?
Byłem agentem ubezpieczeniowym. Teraz pracuję w AAA.
Nie liczy się przeszłość ani twoja praca.
Liczą się marzenia.
Spędziłeś półtora roku w pace,
a teraz sobie radzisz. Inspirujące.
To była jakaś tajemnica?
Najwyraźniej już nie.
Przepraszam, nie wiedziałem.
- Nic nie mówiłaś. - Jesteś gość!
- Przestań. - Wiedziałem!
Jak tylko pojawiłeś się w drzwiach.
Popełniłem kilka błędów.
Sam, nie wspominaj o tym
matce Nellie, dobrze?
Nie zająknę się nawet słowem.
Szacun.
Ja nie znałem ojca.
Super, że jesteście sobie bliscy.
Dziękuję.
Kiedy poznasz Margot?
W tym rzecz.
Chciałam zacząć od ciebie,
bo z tobą jest łatwiej,
a mama potrafi być...
Wkurzająca?
Trudna.
Może zjemy razem kolację?
Nie widziałem twojej matki od wieków.
Ściągnę na siebie część jej uwagi.
Ale Sam będzie musiał udawać, że mnie nie zna.
To dziwactwo mojej mamy. O wszystkim musi wiedzieć pierwsza.
- To kłamstwo. - Ależ skąd.
Chronimy tylko jej dumę.
To co, robimy zjazd rodzinny?
Sancerre. Mama pije tylko to.
Przynieś butelkę, a złapiesz punkty. Ty też.
Nie lubię Sancerre.
Twoja opinia się nie liczy.
Dla Margot ważne jest to, czy przewidzisz, co lubi ona.
Właśnie zacząłem się bać.
Zadzwoń do niej.
- Teraz? - Tak. Dzwoń.
Cześć, to ja.
Chcę ci kogoś przedstawić.
ZJEŚĆ PRZED NIEDZIELĄ!
Za coś takiego można zgarnąć mandat.
Za jazdę bez kasku też.
Gwiazda wynosząca własne śmieci?
To gwiazdy jeszcze istnieją?
Ich rolę przejęli reżyserzy.
Kojarzy mnie pani?
Pana diler cztery razy pomylił nasze domy.
Dix.
Słucham?
Tak mam na imię.
A nie Jonah?
Znajomi mówią na mnie Dix.
Jonah Dixon, Dix.
Dlaczego rozmawiamy?
Ostatnio rozmawialiśmy, gdy narzekałaś, że robię hałas we własnym ogrodzie.
Stone Canyon to nie skatepark.
Za zamkniętymi bramami dzieje się wiele niedozwolonych rzeczy.
Co to ma...?
Chcę tylko być dobrym sąsiadem.
Może przeniesiesz rampę na południową stronę domu?
Z dala od twoich okien?
I tak są za wysoko.
Ale to dobry cel.
Ile masz lat?
Nie odpowiem. Reżyserzy to nowe gwiazdy filmowe.
Co tu robicie?
Przyjechałyśmy na ploty i przegląd szafy.
Głownie do szafy.
Cześć.
Widzimy się w domu.
To twoja córka?
Muszę iść.
Zajrzyj tu jeszcze.
Mieszkam tuż obok.
Na razie!
Jaki porządek.
Jak w domku dla lalek.
Kto kroi mięso na takie maleńkie kawałki?
Lourdes.
Mogłyście wcześniej zadzwonić.
Nuda. Wiem, że nie cierpisz niespodzianek.
- Cześć. - Jean...
Gdy dorosłe dzieci wracają do domu,
znowu zmieniają się w dzieci.
- O czym poplotkujemy? - Sam przyjdzie na kolację.
- Poznałaś go? - Gdy wychodził z...
auta Nellie.
Jasne, że go znasz.
- Jest tak dobry, jak twierdzi Eleanor? - „Twierdzę”?
W wyciągu z karty
znalazłam trzydniowy wyjazd do Palm Springs.
Spędziliśmy razem weekend. Sama mawiasz,
że człowieka poznajesz w podróży.
To prawda.
I proszę, nie przeglądaj moich wyciągów. Nie jestem dzieckiem.
Nie mówiłaś, gdzie pracuje Sam.
- On ci powie. - Ty to zrób.
Inaczej moja rozmowa z nim
- zmieni się w przesłuchanie. - Dobra, to kucharz.
Ale nie lubi się nad tym rozwodzić.
To tylko praca.
Cieszę się, że go poznasz.
Minęło trochę czasu, może go nie odstraszysz.
- Mamy rezerwację? - Zjedzmy tu. W niedzielę.
To za dwa dni. Nie wyrobię się.
Lourdes ma wolne w weekendy.
Mam scenariusze do przeczytania i kilka spotkań.
- Nie da rady. - No dobrze.
Ale chciałam mu pokazać mój dawny dom.
- Niech będzie. - Super. Tylko żeby nie było sztywno.
Kolacja z Levim to była katastrofa.
Lourdes użyła najlepszej zastawy.
- Nie tym razem. - Wolisz pizzę i papierowe talerze?
Taka formalność tylko przeszkadza. Babcia zrobiła to samo tacie?
Szkoda, że go nie odstraszyła.
Co do taty...
Zaprosiłam go.
Chcę przedstawić Sama wam obojgu, ale nie będę go stresować dwa razy.
Nie widzieliście się od lat.
Zacznijcie rozmawiać ze sobą jak ludzie.
Nie odzywał się do niej przez dekadę,
- a ona go hołubi. - To moje warunki.
Poznacie Sama razem albo wcale.
Czuję, że to będzie wielki błąd,
a rzadko się mylę.
- Powiedziała: „rzadko”? - Tak.
Do niedawna mówiła „nigdy”.
No dobrze, zjemy rodzinną kolację.
Tak!
Nikt nie musi jej mówić
Jaka jest piękna
Słyszała to przez całe życie
On się zastanawia Co ona widzi w nim
Gdy tylu innych
Czeka w kolejce
Ona oddaje się jemu
Choć na dystans bierze go
Jest sama na tym świecie
To dziewczyna niczyja
Staje na jego progu
W środku nocy
A potem znika na całe tygodnie
On nie potrafi uwolnić się
Choć wciąż mu czegoś brak
Zadowala się resztkami
Pyta siebie, czy to ma sens
Ona jest we własnym świecie
To dziewczyna niczyja
- Powiedział - Nim ją poznałem
Nikogo nie kochałem
Mogłem mieć kogoś lub nie
Nie dbałem o to
Teraz poczułem to coś
Nie przypuszczałem Że mógłbym tego chcieć
Jak ma na imię?
Sheila.
To chodząca sprzeczność
Ale pragnę właśnie jej
Delikatna niczym pereł sznur
To dziewczyna niczyja
Delikatna niczym pereł sznur
To dziewczyna niczyja
Włożyłeś krawat.
A miałem wybór?
Wyglądasz super.
Dzięki. Pierwszą kieckę odrzuciła.
Sam?
- Cudownie cię poznać. - Wzajemnie, pani Weston.
Mów mi Margot.
Piękny krawat.
Eleanor go wybrała.
Eleanor?
To dla ciebie.
Jak miło. Dziękuję.
Spójrzmy.
Coś nowego!
Ekscytujące.
Pomarańczowe wino, biodynamiczne.
Wytrawne i mineralne, jak Sancerre,
ale nieco ciekawsze.
Ma być schłodzone?
Odrobinę. Poniżej temperatury pokojowej.
Nie o tym była mowa.
Nasz związek to nie autokracja.
Na pewno go nie skosztuje. Nawet go nie otworzy.
- Skarbie. - Co?
- Wszystko gra? - Tak.
To nie start wahadłowca, tylko zwykła kolacja.
- Okej? - Wiem, przepraszam.
Szaleję z przerażenia.
Chodźmy.
- Zapomniałem o butach. - Nie zdejmuj ich.
- A twoja zasada? - Słodki jesteś.
Nie wchodzisz do sypialni.
Chciałam się wyrobić na 19.00, ale nie jestem kucharzem, jak ty.
Spóźnię się klika minut.
Jak miło. Dawno dla mnie nie gotowałaś.
Uważaj, Sam.
To typowy komplement Westonów.
Brzmi dobrze,
ale gdy zaczynasz o nim myśleć...
- Zjemy tutaj? - Na luzie.
Tak, jak lubisz.
To miło, dziękuję.
- Mogę? - Oczywiście.
Mama i ja zjeździliśmy wszystkie sklepy ze starzyzną
w poszukiwaniu takich rzeczy.
To Rosenthal?
Po matce ojca.
A Talavera?
Po matce matki.
W restauracji, w której gotuję, mają podróbki.
Mogę?
Oczywiście.
Dziękuję.
Tylko to zabrała z domu,
gdy zamieszkała z dziadkiem w Michigan.
Mam je od jej śmierci i nigdy nie użyłam.
Bałam się, że potłukę.
Ale to wyjątkowy wieczór.
Nakryjesz do stołu?
Jasne.
Formalnie czy nieformalnie?
Formalnie.
Robi się.
Zjemy w jadalni.
Na jego prośbę.
Już go lubię.
Boże, dopomóż. To twój ojciec.
Cześć.
Margot! Nellie!
Polly!
Tato?
Znowu to samo!
Margot.
- Dobrze wyglądasz, Frank. - Ty też.
Piękny pasek, co?
Ja go wybrałam.
- Tato, nie mówiłeś... - Że się spóźnimy?
Tylko troszkę.
Mamy coś dla ciebie w zamian za zaproszenie.
Proszę.
Sancerre. Pamiętałeś.
Mówił, że lubisz Sauvignon Blanc. Trafiłam!
Kolejna zaskoczona twarz!
Zupełnie jakby Frank wam o mnie nie powiedział.
Jestem...
Sam! Gość honorowy.
Co się dzieje?
Co za ściany! Jaki sufit!
Boże, czuję się jak w muzeum!
Miło cię wreszcie poznać.
- Dołożyć nakrycie? - Poproszę.
Musicie mnie oprowadzić!
Dowiedziała się, gdy wychodziłem. Nie miałem wyboru.
Czym się zajmujesz, Polly? Tata nie wspominał.
Jestem terapeutką w Studio City, już od...
trzydziestu lat.
Miałam małą przerwę po urodzeniu dziecka.
Ile ich masz?
Dwóch synów.
Mark pracuje dla Microsoftu w Seattle,
a Michael to nauczyciel z Marin.
To miło.
W tej chwili mamy trochę kłopotów.
Z...
obydwoma?
Tak, z każdym z osobna.
Wiesz, jak jest.
Obwiniają nas za to, co robiłyśmy,
by zapewnić im dobre życie.
Frank, nie wierzę, że tu mieszkałeś!
Boże! A to co?
Tamte czasy są dla mnie jak sen.
To ty!
Śliczny zegarek.
To prezent.
Na sześć miesięcy związku.
- Opowiedziałeś o swoim pomyśle? - Co?
O tych oponach.
Nellie mi mówiła.
Nikt nie chce o nim słuchać.
Dlaczego? Jest świetny!
Wciąż dzwonią do niego ludzie, którzy złapali gumę.
Wymyślił rozwiązanie,
dzięki któremu opona pompuje się sama, gdy spada ciśnienie.
Dobrze mówię?
Nie wymyślili tego jeszcze?
Nie tym razem.
Ale...
dzięki, że pytasz.
Pokażesz Polly twojego Schiele?
- Wciąż go masz? - Nie chcę zanudzać.
No co ty?
Frank wciąż o nim opowiada.
Studiowałam historię sztuki.
Pokażesz mi ten obraz?
Jak zdobyć obraz Egona Schiele?
Przywieźli go z Meksyku.
Ze stolicy.
Wynajęliśmy dom w Polanco.
Właściciel domu...
Rozpoznał Margot.
Mamie spodobał się obraz, a oni zaproponowali jej kupno.
Wzbraniała się, ale...
- Naprawdę go chciałaś. - Więc mi go kupiłeś.
Zgłodnieliście?
W salonie czekają przekąski.
El, przyjdziesz do kuchni?
Nie wiedziałam, że przyjdzie, ani że w ogóle istnieje.
To nie twoja wina, tylko jego.
Jestem piątym kołem u wozu we własnym domu.
Halo?
- Geej? - Nell?
Co dzisiaj robisz?
Patrzcie w oczy.
Zdrówko.
Niezłe.
Myślałam, że to moje Sancerre. Mogę otworzyć?
Proszę.
To wino Sama!
Wyjątkowe.
To komplement Westonów?
Nie, prawdziwy.
Cudowne.
Jaka piękna kuchnia!
Jakby wycięta z katalogu!
Kolacja będzie za 20 minut. Lubicie labraksa?
Nie jadam ryb. Frank nie wspominał?
Mamo, Gigi też wpadnie. To nie problem?
Ależ skąd. Będzie weselej.
Sam, mógłbyś...?
Oczywiście.
- Co? - Nic.
Patrz.
Spójrz!
Widzisz?
Cześć!
- Jean? Tu Margot. - Cześć.
Wiem, że już tu jedziesz,
ale nasz niespodziewany gość nie jada ryb.
No jasne.
To są tacy ludzie?
Mogłabyś wstąpić do Bristol Farms
i kupić kurczaka z rożna?
Jasne.
Dziękuję.
- Jeszcze jedno. - Tak?
Jak nazywa się restauracja, w której pracuje Sam?
Mówił mi, ale...
nie dosłyszałam.
Playa.
Playa?
Mogłabyś wejść od tyłu?
Jasne. Na razie.
Dzięki.
SAMOPOMPUJĄCE SIĘ OPONY
Nie mów im tego, Frank!
Utrzymujesz kontakt z Sheilą?
Nie.
Ledwo ją znałam.
Tata mówił, że była piękna.
Jak twoja matka. Nie widziałam nawet zdjęcia.
Dasz wiarę?
Sama nie wiem.
Nie będę wścibska.
Twój tata musiał nienawidzić ubezpieczeń,
skoro wolał pracę w AAA.
Przepraszam,
sprawdzę, czy mama czegoś nie potrzebuje.
- Przynieść ci coś? - Nie.
Gładko idzie, co?
Mnie i tobie.
Ale Margot o wszystko zadbała.
Jest niewzruszona niczym Mona Lisa.
- Mogłeś jej powiedzieć... - Pokażę ci coś.
- Chodź tutaj. - Co? To...
Okazuje się, że mój przyjaciel jednak może wpaść. Pomożesz, Sam?
Dziękuję.
- Nie widziałaś mnie. - Jasne.
Jak miło, że jesteś.
Poznaj Polly. Uważaj.
- Jean! Polly! - Cześć.
Piękny naszyjnik.
- Dziękuję. - To szkło?
Tak.
Cudowne włosy.
Naturalne?
Nikt wcześniej nie pytał!
To pewnie Dix.
Jaki Dix?
Ten sąsiad. Nie znam go.
- Wina? - Tak.
Poznajcie Dixa.
Cześć.
Jak się macie?
Przejdźmy do jadalni.
Małe spóźnienie. Piekłam kurczaka.
Chyba nie sprawiłam kłopotu?
Daj spokój.
Zawsze trzymam coś na takie okazje.
Za mną.
- Jestem Sam. - Miło mi.
Myślałem, że sprzedałaś zastawę.
Zdawało ci się.
Chciałem ją mieć.
Frank i Polly.
Eleanor i Sam.
Dix, ty usiądź tutaj.
A ja?
Obok mnie, skarbie.
Jeszcze nigdy nie robiłam za tę siódmą.
Miałem nic nie mówić,
ale Nellie pokazała mi ciekawe wideo z przeszłości Sama.
Tato.
Musiałem o tym wspomnieć. Czyj to był utwór?
Chopina?
Franza Liszta.
Nie rozumiem.
- Utwór? - Sam chodził do Berklee School.
- College. - Na czym grał?
Na fortepianie.
- Jesteś szefem kuchni. - Tak, gotuję.
Pisze też piosenki.
Kolejny kompozytor?
Cóż za zbieg okoliczności.
Jean, pomożesz mi w kuchni?
- Tak. - Ja to zrobię.
- W porządku. - Poradzimy sobie.
- Ciekawe. - To zastawa jej matki.
Jasne. Czym się zajmujesz, Dix?
Kręcę filmy.
- Serio? - Tak.
Widzieliśmy coś, co nakręciłeś?
Nie musisz odpowiadać.
To normalne pytanie.
- Dostał Oscara. - Dwa.
Jeden do spółki.
Wiedziałam, że cię znam!
Znasz Scarlett Johansson?
Tak.
Raz u mnie była.
Wolno ci o tym mówić?
Nie jest moją klientką.
Jean?
Już idę.
Szukasz nowych możliwości biznesowych?
Pewnie.
Frank pracuje nad niesamowitym pomysłem.
Czyżby?
To nie spotkanie biznesowe.
W Los Angeles każda kolacja to spotkanie biznesowe.
Powiedz mu, Frank.
No już!
Może to niewłaściwy...
- Mów! - Samopompujące się opony.
Na zwykłych oponach
daleko nie zajedziesz.
Te mają dodatkowy zbiornik powietrza.
Pokażę ci.
To stary rysunek, ale...
- to coś w tym stylu. - Masz agenta?
Sam, co powiedzieli rodzice, gdy rzuciłeś szkołę?
Jean wszystko mi powiedziała.
Cóż, nie byli...
zachwyceni.
Niewiele dzieciaków z Oakland dostaje taką szansę.
- Nie jesteś z Watts? - Wyjechaliśmy tam.
Dlaczego?
Mama twierdziła, że tam czeka nas lepsze życie,
ale okazało się, że ojciec
zdradzał ją z kobietą, która tam wyjechała,
więc pojechaliśmy za nią.
Co zrobiła mama, gdy się dowiedziała?
Nie dowiedziała się. Nie powiedziałem jej.
Aż do teraz?
Podasz mi rybę?
Przykro mi, że rodzice nie wsparli cię w twojej decyzji.
To ważne.
Gdyby Eleanor
nie wspierała poprzedniego chłopaka, nie byłby dziś sławny.
Pracowała dla niego do upadłego.
Wierzyła w niego.
Ze szkodą dla własnej kariery.
Nie jesz, Frank?
To przeze mnie. Czeka na mnie, nie wiem czemu.
Jaki on szarmancki.
Wybaczcie, muszę się zająć deserem.
- Frank, mam pytanie. - Tak?
Jak to działa w różnych klimatach? Na pustyni albo...
Eleanor, pomożesz?
Czegoś tu nie rozumiem.
Czy Sam poznał już twojego ojca?
Nie wpadaj w paranoję.
Wiem, czemu Frank chciał tu przyjść.
Szuka inwestorów wśród moich znajomych.
Nie wiedział, że kogoś zaprosisz. Ja też nie.
Dix to twój sąsiad, tak?
Czy wy...?
Ależ skąd.
Wciąż podejrzewasz tatę o najgorsze.
Bo znam go lepiej niż ty.
Dla niego to nie kolacja, tylko szansa biznesowa.
To nieprawda.
Ty go zaprosiłaś?
A może sam się wprosił?
To cały on.
Ty mu ufasz, a on w kółko łamie ci serce.
Znowu to zrobi.
Zobaczysz, mam rację.
Chodziliśmy tam od miesięcy,
a wcześniej się nie spotkaliśmy.
Naprawdę?
- Mówiłam, jak się poznaliśmy. - Dziesięć miesięcy temu.
Pytaj o Toma Carra. Zajmuje się moimi sprawami.
- Dość tego. - Co to ma znaczyć?
Nie daj się nabrać.
Frank wciska ci kolejny ze swoich wałków.
To nie wałek, tylko prawdziwy wynalazek.
Racja.
Szkoda, że już istnieje.
„W 2011 roku Goodyear rozpoczął prace nad samopompującymi się oponami”.
Wycofali się. Nie wyszło im.
„W przyszłym roku firma planuje testy na pojazdach użytkowych”.
Co?
AAA na pewno śledzi nowe rozwiązania technologiczne.
Wykorzystał to, by cię oskubać.
Ciebie pewnie też.
Frank mi o tobie opowiadał.
Mówił, że robisz takie rzeczy.
Jakie?
Dobrze wiesz.
Dlatego wasze małżeństwo tak skończyło,
a twoja kariera przyhamowała.
Twoja córka tak się ciebie boi, że musiała ustalić z ojcem,
jak najlepiej przedstawić ci chłopaka.
To ty nie wiesz?
O czym?
Frank odsiedział 16 miesięcy za oszustwo i malwersację.
- Wiedziałaś? - Jasne.
Dowiedziałam się, gdy moje czeki nie docierały.
Jakie czeki?
- Ta ryba... - Pyszna.
- Wysyłasz mu pieniądze? - Nie.
Nie. Dopłacam mu do czynszu.
- To ja dopłacam. - Dość tego.
Żyruję jego kredyt i raty za samochód.
- Co takiego? - On nie miał nikogo. Żadnych pieniędzy...
- Więc na co wydaje połowę moich? - Słucham?
Moich honorariów.
- Chyba... - Zostań.
Obowiązuje nas wspólnota majątkowa.
Frank ma prawo do moich zarobków z czasu małżeństwa,
w tym do honorariów za moje filmy i reklamy.
Tato?
Gdy byliśmy razem, zarabiałam najwięcej.
Same zeszłoroczne honoraria za Northwest Passage
wystarczyłyby na wóz.
Nie wierzę, że bierzesz pieniądze od naszej córki.
Tato?
Czy to prawda?
Nie wierzysz mi, jak zwykle.
Choć tylko ja jestem tu szczera.
Tylko ja nigdy nie kłamię.
Możesz go sobie idealizować,
ale prawda jest taka, że cię porzucił.
Słucham?
Kazała mi...
się ciebie zrzec.
Powiedziała, że mnie na ciebie nie stać,
że przy niej będziesz miała lepsze szanse.
O mój Boże.
Komu uwierzysz, mnie czy jemu?
Nell.
Nie wierzę, że brałeś ode mnie forsę.
Co robisz?
Skoro połowa jest moja, to ją sobie wezmę.
Co ty wyprawiasz?
Frank, przestań!
Frank!
Mija wieczne lato Straciłaś już swój blask
Teraz chwytasz się wszystkiego Czego mógłby nie tknąć czas
Diamentu nie odróżnisz Od błyskotki pstrej
Rzucisz się na wszystko Ważne, że mieni się
Swój geniusz wychwalałaś Przez wszystkie lata te
Dowodu nie dostałem Nie nabierzesz mnie
Na studiach byłaś chwilę Powiedz, jaki był cel?
Nie wiem, czego cię uczyli Ale robili to źle
Lat tyle skradłaś mi
Chcesz oszukać czas?
Wszystkim wyciskasz łzy
Czy moich dość już masz?
Lat tyle skradłaś mi
Chcesz oszukać czas?
Wszystkim wyciskasz łzy
Czy moich dość już masz?
To twoje.
Zostaw.
Odwieźć cię do domu?
Mam z kim wrócić.
Myślałam, że po tym wszystkim...
Przyjechałam z twoim ojcem i z nim odjadę.
Ale...
Kocham go.
O mój Boże.
Za takie przedstawienia zwykle słono się płaci.
Spadamy stąd?
Niedługo żadna ilość alkoholu nie zdoła wymazać tego wspomnienia.
Przenocuję dzisiaj u Sama.
Nie rób takiej miny.
- Nie robię. - Jutro wrócę do domu.
- Tylko dzisiaj. - Spoko.
I tak muszę usunąć swoje konto na Tinderze.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Dziękuję za kolację.
I...
przepraszam.
- Moja obecność... - Eleanor nie jest gotowa.
Musi poznać samą siebie, nim będzie gotowa na związek.
Chciałam stworzyć przestrzeń, która by jej na to pozwoliła, ale...
ona myśli tylko o mnie i ojcu.
Przedkłada nasze potrzeby nad własne.
Z tobą zrobi to samo.
Może już zrobiła.
Cóż...
Z całym szacunkiem...
pani Weston.
W naszym związku rozmawiamy otwarcie o swoich potrzebach.
Margot.
Eleanor na pewno udaje, że to robi.
Mój ojciec...
nigdy mnie nie widział.
A moja matka...
widziała we mnie tylko siebie.
Może Eleanor, którą widzisz w swoim życiu,
to nie Nellie, którą jest we własnym?
Kobieta, którą znam...
rozwija się i zmienia
w sposób, jakiego wcześniej nie widziałem.
Co będzie trudniejsze?
Jej dążenia?
Czy uzyskanie twojej aprobaty?
Zaczekam w aucie.
- Chcesz wiedzieć, co myślę? - Nie.
On nie jest facetem dla ciebie, bo nie jesteś gotowa.
- Znowu to samo. - Dobrze to wiesz.
Dlatego okłamałaś mnie co do jego pracy
i najpierw przedstawiłaś go ojcu.
Chciałaś wsparcia.
Wiedziałaś, co pomyślę.
Chcieliście mną pokierować.
Nie. Chroniłam swoją nadzieję.
Sięgasz w głąb mnie
i zasiewasz wątpliwość,
którą noszę w sobie, aż zniszczy wszystko.
Boję się kochać bez twojej zgody.
To nie jest właściwy moment.
Mam rację, jak ostatnio.
Wiesz co?
Kiedyś to miało dla mnie znaczenie.
Dziękuję za szczerość.
Ale twoja opinia już mnie nie obchodzi.
Boże.
Poradzimy sobie?
Nie będziemy jej mówić, że ma mieszkać w porządnej dzielnicy,
jeśli nie będzie chciała.
Może sobie pracować, gdzie tylko zechce.
Sama będzie kierować swoim życiem.
Nie jesteśmy naszymi rodzicami.
Racja?
Racja.
Skrzydlatych aniołów chóry
Lodów waniliowych fury
Z piór puchatych wielkie góry
Tym były dla mnie chmury
Lecz teraz ich nie lubię, wiesz?
Przynoszą tylko śnieg i deszcz
Tyle rzeczy zrobić chcę
Lecz przeszkadzają chmury złe
Widziałam chmury z obu stron
Pod każdym kątem, ale wciąż
Iluzje ich w pamięci mam
Naprawdę chmury słabo
Znam
Księżyc, noc i karuzele
Chwil radosnych w tańcu wiele
Gdy wszystko się jak w baśni dzieje
Tym dla mnie miłość była
Lecz teraz co innego znaczy
Inni się śmieją, choć ty płaczesz
Lecz nie pogrążaj się w rozpaczy
Nie zdradzaj się
Widziałem miłość z obu stron
Pod każdym kątem, ale wciąż
Iluzje jej w pamięci mam
Naprawdę miłość słabo
Znam
Widziałam życie z obu stron
Pod każdym kątem
Ale wciąż
Iluzje jego w pamięci mam
Naprawdę życie słabo
Znam
Iluzje jego w pamięci mam
Naprawdę życie słabo
Znam
Babciu!
Napisy: Aleksandra Basińska